Zen master Hakuin was praised as someone who lived a clean life.

A pretty Japanese girl, whose parents owned a grocery store, lived next door to him. Suddenly, without even being prepared for it, the parents discovered that the girl was pregnant. They were very angry, and that’s why the girl didn’t dare tell me who the father was. But when her parents put pressure on her, she, in despair, finally mentioned the name of Hakuin. Furious, the parents immediately went to the master to question him. And all Hakuin said was, " Oh, really?’

After the baby was born, the parents took it to Hakuin. He had lost his good reputation, but that didn’t bother him, and he took very good care of the boy. Milk and everything else he needed for the little boy, Hakuin bought from his neighbors. A year later the young mother could no longer bear it, and finally she told her parents the truth: the real father was not a Hakuin, but a boy who worked at the fish market. Immediately the parents went to Hakuin and asked for his forgiveness. They wore themselves out in apologies and asked the baby back. When he gave them the baby, all he said was, " Oh, really?’

(Translated from a Dutch article : https://boeddhistischdagblad.nl/boeddhisme/zen-zen-zen/150295-sogenji-desu-satori-2/)

@marmulak
23M

Sou ka…?

@ajz
creator
23M

nice ;)

@ksynwa
13M

Is there a moral to this story?

@ajz
creator
23M

This story sounds too good to be true, but I find it funny to read. To me it means that it does not make sense when we get angry very soon, and we should live in the here and now and do our best to be a good person and to enjoy life. And of course we should not become too attached to the material world.

From the original article here is the Dutch part of the ideas about the story by the article author, feel free to use your favorite translation software to translate it :

Ik heb dit verhaaltje altijd gezien als een soort van voorbeeld van wat een ‘werkelijk verlicht zenmeester’ is: onverstoorbaar, onbewogen, op alles reagerend met een volledige ‘gelijkmoedigheid van geest’, zoals boeddhisten dat zo mooi zeggen. En toch wringt er iets. Want is dat nou wat je wilt? Is dat nu het ‘grote verlichtingsideaal’? Dat je helemaal nooit meer ergens door geraakt wordt? Dat je helemaal nooit meer iets voelt?

Als je vals wordt beschuldigd, als je goede reputatie te grabbel wordt gegooid en je een klein, hulpeloos kindje dat niet van jou is in je handen gedrukt krijgt, dan is je eerste reactie toch om voor jezelf op te komen? Dan zeg je dat het niet waar is en probeer je uit te vinden wat er dan wel gebeurd is. Maar goed, ik kan me nog voorstellen dat een ware zenmeester daar boven staat.

Maar als je een jaar lang voor een klein jongetje gezorgd hebt, hem hebt gevoed en gewassen, je hem voor het eerst hebt zien lachen en z’n eerste gebrabbel hebt gehoord… en dan moet je hem ineens weer laten gaan. Het kan toch bijna niet anders dan dat dat heel veel pijn doet. Voor mijzelf zou ik toch niet willen dat mijn enige reactie dan ‘Ach werkelijk?’ zou zijn.

En na een jaar Sogenji geloof ik ook niet meer dat het zo zit. Hoe het volgens mij dan wel zit? Misschien wil je wel eerst zelf een antwoord bedenken. Want daar gaat het natuurlijk om bij een ‘koan‘ als deze: Wat is werkelijk?

A community for Buddhists and those interested in discussing Buddhism